JE OGEN VRAGEN WIE IK BEN
je ogen vragen wie ik ben
je kent mijn woord
het spreekt
soms lieg ik even
om de waarheid
te bewegen niet zo
hard voor jou te zijn
je hebt mij
bloemen laten zien
een stil boeket
van pijn
geleden door
de ziekte die je sloopt
je ogen vragen
wie ik ben
mijn hand
voor jou
achter mijn rug
gebroken rozen
de kleuren
heb ik zelf
ook niet gekozen.
wil melker
03/01/2002
Reacties op dit gedicht
| ilona krijgsman: | Vrijdag, januari 04, 2002 09:33 |
| ook deze is prachtig Wil....ik begrijp de kern maar al te goed....de witte regels lieverd...ik lees ze op mijn manier....liefs Ilona | |
| Albrecht Paul: | Donderdag, januari 03, 2002 09:34 |
| Dit is heel mooi, Wil. Ook jij draagt zulke 'bloemen' mee, zoals iedereen. Maar houdt ze nog achter de rug. We kiezen ons lot niet zelf, noch onze pijn. Ik vind dit een heel troostend gedicht, ook al klinkt er geen "ocharme". Het komt door die mede-lijdende nabijheid, vermoed ik. Het excuus wordt gedeeld: "ik heb het ook maar zo gekrégen". | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 03 januari 2002 | ||
| Thema's: | ||