Het was gezellig,
die dag,
dat ik je weer zag.
We waren blij,
allemaal.

Nu verpest je het gewoon weer,
je belt me op of smst
en zegt domme dingen.
Ik in tranen,
kan je niks leuks verzinnen?
Opbellen en vragen hoe het gaat?
Niet zo raar doen.

Lekker makkelijk he?
Om mij te pakken,
maar weer verpest je het zelf.
Elke keer als je dit doet,
staan wij een stukje verder van jou.
Je krijgt ons zo niet terug,
je drijft ons weg.

En het is je eigen domme schuld,
ik heb er genoeg van.
Maar luisteren,
ho maar!
Jij denkt alleen maar aan jezelf,

je hoort me wel,
maar luistert nooit.
Nooit zal jij veranderen,
mijn zussen weer tekeer.
Domme domme papa,
je doet het gewoon weer.

Pap,
ik hou van je,
ik haat je,
ik wil jou niet als vader,
ik wil een ander
en toch houd ik van je
en wil ik je niet kwijt.

Lieve papa,
hou astjeblieft op ..