Duisternis
Diep in een onwerkelijke wereld liep ze, de omgeving was magisch haar bestemming onbekend.
Ze wilde alles vergeten haar verleden en het heden, ze dacht overal voor weg te lopen en zag de waarheid niet onder ogen.
De dag werd avond ze wist niet wat haar te wachten stond.
Dikke mist trok langs haar heen, en ze besefte, ik ben alleen, alleen met m'n tranen en ze zou zich immer in duisternis wanen.
Ze wilde alles vergeten haar verleden en het heden, ze dacht overal voor weg te lopen en zag de waarheid niet onder ogen.
De dag werd avond ze wist niet wat haar te wachten stond.
Dikke mist trok langs haar heen, en ze besefte, ik ben alleen, alleen met m'n tranen en ze zou zich immer in duisternis wanen.
Reacties op dit gedicht
| Spiegelbeeldje: | Vrijdag, juni 07, 2002 18:54 |
| zeer mooi geschreven! ...ik geloof dat ik wel een beetje lijk op de persoon die je hier beschrijft... |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Arjen | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 03 januari 2002 | ||
| Thema's: | ||