ik stik
wist niet dat het touw
dat me met jou verbond
me op een dag
de keel zou snoeren
ik stik, ik sterf
alleen
nergens kan ik heen
doe iets
hak het koord door
of maak het zachtjes los
om het even
de striemen zullen lang
zichtbaar blijven
mijn hoofd zegt je los te laten
mijn hart smacht
mijn armen wachten
en jij , jij zwijgt
het doet pijn
ik hou dit niet langer
Reacties op dit gedicht
| Fancy Nancy: | Zondag, oktober 08, 2006 15:16 |
| heel mooi verwoord... klinkt aardig verstikkend.. *knuf* | |
| wolkie: | Zondag, oktober 08, 2006 13:03 |
| Aangrijpend maar mooi verwoord... | |
| lely elfje: | Zondag, oktober 08, 2006 12:59 |
| auw...maar mooi gedaan kus elfje |
|
| sunset: | Zondag, oktober 08, 2006 12:55 |
| Zo pijnvol droef verlangend. Liefs en warme knuf, sunset |
|
| ILse Bruintjes: | Zondag, oktober 08, 2006 12:35 |
| zo vreselijk pijnlijk geschreven xxx |
|
| Hendrik.Kramer: | Zondag, oktober 08, 2006 12:34 |
| Dit moet een vreselijk gevoel zijn. Mooi gedicht! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Marlène | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 08 oktober 2006 | ||
| Thema's: | ||