ze vonden jou bij het meer 2
Hou daar mee op
stop ermee nu wel direct
Stop met kotsen en snijden
stop met je leven kapot te maken.
Jij zegt dit steeds tegen mij
k voel me zo machtloos
Steeds moet ik het aanhoren
horen hou jij je lven kapot maakt.
Ik wil niet meer eten
wil niet meer leven
Mis mijn vrienden
ja lieve schat ik mis ze ook.
Maar geen reden tot zelfmoord
Please laat me niet achter
Je kinderen je ouder
ze hebben je allemaal nodig.
Hoe vaak moet ik dat nog zeggen
wanneer dringt het tot jouw door
Je maakt me aan het huilen
weet niet meer wat ik moet zeggen.
Moet steeds maar aanhoren
dat je dood wil
En zal vechten tot de dood komt
je hongert he uit niet meer eten.
Wat moet ik hiermee
ik kan er niet meer tegen
Hoe jij ten gronde gaat
tranen van machteloosheid en verlating.
Reacties op dit gedicht
| Essiejjmee: | Maandag, oktober 09, 2006 06:55 |
| Sterkte hiermee,, Maar je kan er vrij weinig aan doen.. Hoop dat het op zal klaren liefs |
|
| bijouken: | Maandag, oktober 09, 2006 00:49 |
| Het kan bevrijdend zijn. Herkenbaar, die machteloosheid. Het is haar leven. Lieve knuffel xxx Volhouden, sterkte. Doe het voor ons. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: tulpje | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 09 oktober 2006 | ||
| Thema's: | ||