Verbroken...

Ik had het jullie beloofd...
Niet meer snijden...
Meer praten...
Maar...
Maar ik ben ver achteruit gegaan.
Beloftes kom ik niet na.
Ik ben jullie niet waard.
Jij..
Ja jij denkt dat ik van je hou,
Maar dat weet ik zelf niet eens zeker genoeg om te kunnen zeggen 'ik hou van je'.
Mijn leven is naar de 'KLOTE' sorry maar er zijn geen andere woorden voor.
Ik kan niet praten over mijn problemen want dan wordt ik mischien wel het huis uit gezet.
Nou ja niet dat dat erg is ik ga toch al naar een speciaal gezin.
Loop bij een psigiator.
Maar daar weten ze er ook niks van.
Het enige wat ik wil is iemand die naar me luistert, en op dat moment steun biedt, en het daar naar weer vergeet.
De krassen Op muh armen vallen niet meer te verbergen.
Elke seconde van de dag denk ik aan zelfmoord.
Elke ochtend als ik weer naar sgool moet vegt ik er tegen om niet te gaan snijden.
De wonden van vroeger zijn nog zo vers, daar zijn geen woorden voor.
Nu percies 1O jaar terug is het allemaal begonnen.
Nu 1O jaar later is het nog niet opgehouden.
En niemand die iets merkt.
Ze denken het gaat goed met haar maar dus echt niet hea ik trek dit gewoon niet meer.
Ik lees echt alle zelfmoord gedichten omdat ik ze allemaal heel mooi vind en er heel onroerend van wordt.
Ik heb laatst een mooi gedichtje gelezen...
Leef je leven,
Neem de tijd
Ik wacht op je,
in alle eeuwigheid,

bij dat gedicht stonden de tranen in m'n ogen.
ik ben blij dat ik hier dit eventjes kwijt kon het is mischien niet een echt gedicht maar het zijn wel mijn gevoelens waar ik nu al bijna 3 jaar mee loop en ik weet niet hoe ik er van af moet komen 'eerlijk gezecht wil ik er denk ik ook niet van af komen' ik ben zelf nog maar 15 en de weg om weer gezond te worden is voor mij nog heel lang.