Pijn en verdriet
Soms zijn de dagen somber en grijs
dan raak ik uit mezelf niet wijs
Problemen melden zich aan
En daardoor kan ik soms niet op mijn benen staan
Af en toe zie ik het allemaal niet meer zitten
En begin ik op iedereen te vitten
Dan wordt even stil
Of geef ineens een gil
Niemand hoort of ziet dan het verdriet en de pijn
Die er diep vanbinnen zijn
Eenzaam en alleen probeer ik alles te verwerken
Op mijn manier om meer ellende te beperken
dan raak ik uit mezelf niet wijs
Problemen melden zich aan
En daardoor kan ik soms niet op mijn benen staan
Af en toe zie ik het allemaal niet meer zitten
En begin ik op iedereen te vitten
Dan wordt even stil
Of geef ineens een gil
Niemand hoort of ziet dan het verdriet en de pijn
Die er diep vanbinnen zijn
Eenzaam en alleen probeer ik alles te verwerken
Op mijn manier om meer ellende te beperken
Reacties op dit gedicht
| rovago: | Zondag, oktober 22, 2006 10:05 |
| Jij verdient veel steun. Prachtig verwoord. Liefs. Rovago |
|
| miichecka: | Zondag, oktober 22, 2006 01:15 |
| egt een mooi gedicht! | |
| Windwhisper: | Vrijdag, oktober 20, 2006 17:35 |
| zo droevig dit, wel heel goed vewoordt hoor. liefs |
|
| jantje maan: | Vrijdag, oktober 20, 2006 17:25 |
| mooie , weet waarover je praat , sterkte jantje maan |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Nateke | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 20 oktober 2006 | ||
| Thema's: | ||