WIEG ME MAAR
wieg me maar
je trapt op zwart
omdat het wit
nog onbezoedeld is
je kiest en maakt
het andere apart
zwart verliest
het diept als gat
waar leegte
zich niet vinden kan
in licht verdwaalt
aan stukjes wit
ken ik de bron
zij trekt omdat
we anders sterven
zonder leven
ik wil mezelf
aan je beleven
breek gedachten
pak mijn armen
wieg me maar
wil melker
06/01/2002
Reacties op dit gedicht
| wil melker: | Zondag, januari 06, 2002 17:36 |
| Lieve Helma.... dit jaar geeft vertrouwen. jij hebt zoveel om van te houden... Ik zal je wiegen met mijn woorden. als andere armen je even niet bekoren.... Sterkte en veel liefs wil |
|
| Jacobs Ivan: | Zondag, januari 06, 2002 16:42 |
| mooi gedicht Wil | |
| Sheena: | Zondag, januari 06, 2002 16:09 |
| las ik het toch verkeerd grijnsss. Breek mijn armen ..oeps .. Sorry Wil, zal voortaan zorgvuldiger lezen .. zilte zeegroet Sheena |
|
| helma: | Zondag, januari 06, 2002 15:28 |
| ik durf me niet meer te laten wiegen...... | |
| ilona krijgsman: | Zondag, januari 06, 2002 13:30 |
| kom maar Wil.....ik zal je wiegen..door de witte regels heen......mooi verwoord..zo puur als altijd..prachtig......liefs Ilona | |
| Larissa: | Zondag, januari 06, 2002 11:46 |
| Heel erg apart...Heel erg mooi...Liefs,Larissa | |
| Jet van keken: | Zondag, januari 06, 2002 10:49 |
| Mooi gedicht Wil, vooral die korte zinnetjes. Kort maar krachtig. Liefs Jet |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 06 januari 2002 | ||
| Thema's: | ||