ik wil het zo graag vergeten,
die keren dat jij aan mijn lijf zat,
ik wil niks meer van jou weten,
het is nog steeds moeilijk,
nu, na al die tijd,
komt het steeds weer boven,
ik ben nog steeds de pijn niet kwijt,
nachtmerries elke nacht opnieuw,
altijd denk ik aan dat moment,
dat jij je niet kon inhouden,
het geheim dat niemand kent,
de dag dat je mijn leven verwoeste
voor jou is het leven zo mooi,
jij gaat vrolijk verder,
maar ik zit gevangen in die kooi,
het doet allemaal zo’n pijn…
dit gedicht heb ik geschreven toen ik hoorde dat de dader van mijn verdriet gaat samenwonen met zijn vriendin…ik wil hem geen deel uit laten maken van mijn leven, maar ik hoorde dat en hij zit nu al een paar dagen weer in mijn hoofd...waarom gaat alles bij hem zo goed en is het bij mij zo'n zootje