In duizendeneen levens..III
In duizendeneen levens... III
Met stilte stond ze op de kade,
Met haar ogen gericht naar de zee,
Haar haren dansten op de wind,
Wilde eigenlijk met de golven mee.
Ze spreide toen haar armen,
En nam een diepe zucht,
Sprong zo hoog als ze kon,
In de koude regen lucht.
Ze landde in het water,
En hield stijf haar mond,
Maar ze opende hem toch,
En zonk naar de diepe grond.
Haar ogen keken nog hoopvol,
Naar het laaste maanlicht,
Toch zonk ze veder,
En deed met een strekend arm,
Haar ogen voor goed dicht.
Reacties op dit gedicht
| Manjula: | Donderdag, december 07, 2006 20:42 |
| Woow, diep dit... je kan het wel, dat is zeker (Y) Ramon MANJULA |
|
| rovago: | Maandag, oktober 30, 2006 18:44 |
| Prachtig heel de reeks. Groetjes. Rovago |
|
| Vladie: | Zondag, oktober 29, 2006 20:05 |
| Whauw,,... Ik ben er even stil van.. Zo mooi.. echt mooi.. Jij kan echt mooi dichten, echt waar. Ik vind elke gewoon zo mooi =) -xXx- Vladie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Fantasy |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 29 oktober 2006 | ||
| Thema's: | ||