Stoornis..
Wanneer de dood zijn vleugels over mij zal spreiden,
En de takken van de wilgen hun eigen leven zullen leiden.
Vergieten de engelen in de nacht, hun laatste tranen.
Verweven in de witte tranen van de zwarte roos,
Zitten de de duisteren geheimen onuitgesproken, verstopt achter het lachen.
Terwijl alleen de achterdochtige mens, het leven ziet met de krassen.
Geplante bloemen zullen bezwijken in de winter,
Wanneer de zwijgende vogels zich verstoppen achter het masker van instinct.
Is dit de laatste nacht dat de wind nog voor mijn zingt.
Dit is alles zoals het hoort,
Waarom ben ik er?
Die het leven toch zo verstoord..
En de takken van de wilgen hun eigen leven zullen leiden.
Vergieten de engelen in de nacht, hun laatste tranen.
Verweven in de witte tranen van de zwarte roos,
Zitten de de duisteren geheimen onuitgesproken, verstopt achter het lachen.
Terwijl alleen de achterdochtige mens, het leven ziet met de krassen.
Geplante bloemen zullen bezwijken in de winter,
Wanneer de zwijgende vogels zich verstoppen achter het masker van instinct.
Is dit de laatste nacht dat de wind nog voor mijn zingt.
Dit is alles zoals het hoort,
Waarom ben ik er?
Die het leven toch zo verstoord..
Reacties op dit gedicht
| Nachzehrer: | Woensdag, november 22, 2006 15:39 |
| Hmmm, wanneer we er niet meer zijn zal de zon niet stoppen met schijnen en de wind niet stoppen met waaien... Wij allen zijn slechts pionen in het leven, hoe groots ons leven vanbinnen ook mag zijn... Graag gelezen! Probeer een beetje te genieten van het leven en euh... Blijven schrijven ;) |
|
Over dit gedicht
| Auteur: FaithLingers | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 30 oktober 2006 | ||
| Thema's: | ||