Pijn en spijt.
Hoe kon je weten dat ik loog
Pijn toen je de mouw van mijn arm afschoof
Teleurstelling en woede ik zag het in je ogen
Verdomme had ik nou maar nooit gelogen
Ik kon het simpelweg gewoon niet tegen je zeggen
Laat staan uitleggen
je begreep me niet ik wou alleen zijn
De waarheid is te hard en doet me zoveel pijn
Zovaak heb ik gehuild slapeloze nachten me afgevraagd waarom
Spijt dat ik er ooit mee begon
Ik ben hier nu al veel te lang
Pijn en spijt, maar voor de dood ben ik niet meer bang
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: FWNAAA | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 01 november 2006 | ||
| Thema's: | ||