Foto
Foto-verdriet
Ik staar en staar
naar de foto in mijn hand
Ik kan het niet loslatend
die kleine kinderogen
een jaar of 9 moet ik zijn geweest
ik zie opnieuw elke keer
die kinderogen,
lachend,,
maar hoe langer je kijkt
zie je het werkelijke blik"
angstig, groot, vol verdriet
Mijn handen verbonden,
probeer te lachen,
lukt niet, het meisje wat ik was
zo jong en al zoveel leed
ik laat mijn blik los van de foto
ik stop hem weer in de doos,
de tranen vechten in mijn ogen
maar ik laat me niet kennen
het is genoeg geweest
Ik staar en staar
naar de foto in mijn hand
Ik kan het niet loslatend
die kleine kinderogen
een jaar of 9 moet ik zijn geweest
ik zie opnieuw elke keer
die kinderogen,
lachend,,
maar hoe langer je kijkt
zie je het werkelijke blik"
angstig, groot, vol verdriet
Mijn handen verbonden,
probeer te lachen,
lukt niet, het meisje wat ik was
zo jong en al zoveel leed
ik laat mijn blik los van de foto
ik stop hem weer in de doos,
de tranen vechten in mijn ogen
maar ik laat me niet kennen
het is genoeg geweest
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: -Schaduw- | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 02 november 2006 | ||
| Thema's: | ||