Dovend vuur
Ik kijk in de vlam en zie de dingen.
Het kaarsje brandt vredig en alleen.
Zou het gedachten hebben? Net zo schreeuwen als ik,
diep van binnen?
Ik voel het verband, van een eenzaam moment.
Langzaam dooft het vuur en daarmee de woede in mij,
een laatste flits.
Weg zijn mijn gedachten, weg is mijn gevoel.
Een ogenblik donker, de kaars die verdwijnt,
weer alleen zonder iemand die om me geeft.
Het kaarsje brandt vredig en alleen.
Zou het gedachten hebben? Net zo schreeuwen als ik,
diep van binnen?
Ik voel het verband, van een eenzaam moment.
Langzaam dooft het vuur en daarmee de woede in mij,
een laatste flits.
Weg zijn mijn gedachten, weg is mijn gevoel.
Een ogenblik donker, de kaars die verdwijnt,
weer alleen zonder iemand die om me geeft.
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: Marjolein | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 08 januari 2002 | ||
| Thema's: | ||