Kruipend.

Enorm traag duren de minuten in mijn uren
en de seconden in mijn minuten enzovoort.
Kruipend sleep ik me door het leven,
gebukt onder zorgen en pijn,
die me stilaan een minderwaardigheidscomplex geven..

Nachten zijn nog zwaarder dan dagen,
uren aan een stuk lig ik wakker met
een krop in m'n keel en tranen in mijn ogen,
ik wil er eigenlijk niemand mee storen,
er tegen niemand over klagen..

Moeizaam kruip ik 's morgens uit mijn bed,
een nieuwe dag met nieuwe zorgen ligt in het verschiet,
hoe fel ik er ook aan wil ontsnappen,
er is geen alternatief, ik moet erdoor,
ontglippen kan ik niet..

Keer op keer hetzelfde zielige scenario,
steeds weer dezelfde onervaren spelers
die m'n stuk aan flarden scheuren..
Niemand komt nog op m'n audities af,
ik kan niets veranderen aan dat gebeuren..

Kruipend ga ik door het leven,
gebukt onder al mijn zorgen en pijn.
Mijn leven is nog belange niet compleet,
ik kruip er tergend langzaam door,
als een lied zonder refrein..