s'ochtens vroeg
op naar school gauw,
zoals elke gewone dag
ze was zich niet bewust
van wat nog komen zou..

ze liep de school deur binnen
ze zag ze al staan
ze riepen haar na
en kon de pijn niet overwinnen

dit elke dag weer
keer op keer
ze kon het niet langer aan
en op een dag
liet ze zichzelf helemaal gaan..


hij speelde de pester
zodat hij gezien werd
hij brak de regels
zodat hij iets voorstelde
maar diep van binnen
stond het eind al
op het punt omte beginnen

hij was nooit een van hen
zou hij ook nooit worden
dus de enige uitweg was
zichzelf vermoorden

hij wist hoe het was
om wakker te worden
elke dag alleen
vrienden? hij had er geen

de enige uitweg was dus dood
misschien dat hij dat werd herinnerd
als een jongen, die ze nit zagen staan
maar nu is het te laat
hij is al weg gegaan..

*
ps) dit gedicht is niet persoonlijk, maar in het algemeen..
extreme gevallen recht onder onze neus.. en wat doen we eraan.. niets, wat kunnen we doen??