moe en verloren
moe en verloren
moe en verloren
staat ze daar
haar armen langs haar lichaam
haar gezicht afgewend
ze staart naar de grond
en in haar ogen
lees je de leegte
op haar lijf
staat de pijn gekerfd
en haar lichaam raakt uitgeput
de jarenlange strijd
de jarenlange zelfhaat
maken haar langzaam kapot
moe en verloren
staat ze daar
haar armen langs haar lichaam
haar gezicht afgewend
ze staart naar de grond
en in haar ogen
lees je de leegte
op haar lijf
staat de pijn gekerfd
en haar lichaam raakt uitgeput
de jarenlange strijd
de jarenlange zelfhaat
maken haar langzaam kapot
Reacties op dit gedicht
| bijouken: | Donderdag, november 09, 2006 11:20 |
| Toch zijn er mensen die jou naar waarde schatten. Probeer van jezelf te houden, ipv te haten, de rest volgt stap voor stap. Ontdek het mooie in jou, straal dat uit en laat anderen dat ontdekken. Je komt er wel. Lieve knuffel van mij.;) |
|
| × kirrr ×: | Dinsdag, november 07, 2006 20:31 |
| zo ontzettend mooi.. x kirsten |
|
| I am me: | Dinsdag, november 07, 2006 17:00 |
| helemaal geweldig geschreven. moeilijk onderwerp maar zo goed onder woorden gebracht. zit in tranen, liefs | |
Over dit gedicht
| Auteur: Saïda | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 07 november 2006 | ||
| Thema's: | ||