Wat zou morgen brengen is de vraag die in mijn hoofd zit,
midden in de nacht liggend op mijn bed en ik ben echt niet meer fit.
Maar er dwalen teveel gedachten in mijn hoofd,
ook dat wat ik mezelf had beloofd.
Ik had maanden in mijn hoofd dat ik morgen in mijn galajurk ging en het je dan zou zeggen,
altijd zag ik dan voor me dat ik het dan niet meer uit hoefde te leggen.
Dat alle vanzelf positief zou gaan,
nu zie ik daar mezelf een maand geleden met jou staan.
De mooie gedachtes van wij saman gingen in 1 klap voorbij,
nooit zou ik die avond vergeten en op wat voor lieve manier je het zei.
Maar ondertussen ben ik bang dat jij me vanaf morgen in de steek laat,
dat ik juist waar dit alles om gaat.
Ik weet dat is ik jou als gewone vriend niet meer heb ik dat niet aankan,
jij zorgt op de perfecte manier dat ik al mijn zorgen even vergeet en weer lach en daar geniet ik van.
Alsjeblieft laat me niet in de steek want ik heb je zo hard nodig,
alles lijkt zonder jou zo overbodig.
Blijf een vriend van mij, ik hoop dat je me dat wil beloven,
en weer schreeft ik ook dit gedicht met tranen in mijn ogen.

Dit heb ik vanacht geschreven, gaat over wat vandaag zal gebeuren.