zichzelf te vondeling gelegd
Bloedrode tranen komen uit haar ogen
Zo kan ze niet verder gaan
Mompelt ‘dus alles was gelogen’
Ziet geen reden meer om op te staan
Laat zich verder naar beneden zakken
De grond onder haar voeten schuift
Laat de kou haar ziel afpakken
Vernietigt de lucht die ze gebruikt
Tot jaren later blijven liggen
Een onbekende die haar vond
Wierp medelijdende blikken
Terwijl hij haar polsen verbond
Het beetje dat nog van haar over was
Zou hij cremeren tot besluit
Wachtte tot ze was vergaan tot as
Blies de kaarsen uit
Een jong verstoten meisje
Waar geen ander iets om gaf
Kreeg door zo’n simpele zwerver
Alsnog een eervol graf
Reacties op dit gedicht
| **Meisje: | Woensdag, november 29, 2006 14:55 |
| weer tranen in mijn ogen en kippevel... echt prachtig ××; × |
|
Over dit gedicht
| Auteur: +lory+ |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 18 november 2006 | ||
| Thema's: | ||