Wil hier niet weg...!
Ik voel me machteloos.
Maar zo voel ik me al een hele poos.
Ik wil hier helemaal niet weg!
Maar het lijkt alsof niemand luistert naar wat ik zeg..
Ondertussen ga ik dood van de pijn.
En zit ik daar, niemand die er voor me kan zijn.
Ik zit dan opgesloten, in een leefgroep ergens ver hier vandaan.
Want jullie konden de problemen met mij niet meer aan.
En ondertussen is er zoveel liefde en zoveel hoop.
Maar dat verandert allemaal in pure wanhoop.
Jullie laten me daar achter, met tranen in mijn ogen.
Tranen, die nooit meer zijn te drogen.
Pijn in mijn hart, omdat ik het niet aan kan en het niet wil.
Ik draai me om en hoor het hartverscheurende gegil.
Het gegil van een gemis.
Van iemand die niet meer bij jullie is.
Jullie laten me achter.
En ik hoor jullie stem steeds zachter.
Daarna hoor ik niks meer.
En val ik neer.
Ik sluit mijn ogen, en hoor de laatste stemmen.
Die mij niet meer kunnen remmen.
Om naar het licht te gaan.
Nog 1 keer laat ik een laatste traan.
Daarna is het stil.
Geen gehuil meer, geen beweging of gegil.
Vervolgens word ik rustig en zie ik een wit licht.
In het licht staat iemand op me te wachten met een bekend gezicht.
Diegene pakt mijn hand vast en kijkt me aan.
Ik weet, dat als ik mee ga, ik niet meer terug kan gaan.
Het licht trekt aan me, en ik weet dat ik er naar verlang.
Kom maar mee zegt een stem wees maar niet bang.
Ik geef me over en voel me opeens zo fijn.
Ik voel geen verdriet meer en geen pijn.
Nog 1 keer kijk ik naar de mensen waar ik zoveel van hou, die nog leven, daar beneden.
Ze huilen, want ze weten het; ik ben overleden.
Maar zo voel ik me al een hele poos.
Ik wil hier helemaal niet weg!
Maar het lijkt alsof niemand luistert naar wat ik zeg..
Ondertussen ga ik dood van de pijn.
En zit ik daar, niemand die er voor me kan zijn.
Ik zit dan opgesloten, in een leefgroep ergens ver hier vandaan.
Want jullie konden de problemen met mij niet meer aan.
En ondertussen is er zoveel liefde en zoveel hoop.
Maar dat verandert allemaal in pure wanhoop.
Jullie laten me daar achter, met tranen in mijn ogen.
Tranen, die nooit meer zijn te drogen.
Pijn in mijn hart, omdat ik het niet aan kan en het niet wil.
Ik draai me om en hoor het hartverscheurende gegil.
Het gegil van een gemis.
Van iemand die niet meer bij jullie is.
Jullie laten me achter.
En ik hoor jullie stem steeds zachter.
Daarna hoor ik niks meer.
En val ik neer.
Ik sluit mijn ogen, en hoor de laatste stemmen.
Die mij niet meer kunnen remmen.
Om naar het licht te gaan.
Nog 1 keer laat ik een laatste traan.
Daarna is het stil.
Geen gehuil meer, geen beweging of gegil.
Vervolgens word ik rustig en zie ik een wit licht.
In het licht staat iemand op me te wachten met een bekend gezicht.
Diegene pakt mijn hand vast en kijkt me aan.
Ik weet, dat als ik mee ga, ik niet meer terug kan gaan.
Het licht trekt aan me, en ik weet dat ik er naar verlang.
Kom maar mee zegt een stem wees maar niet bang.
Ik geef me over en voel me opeens zo fijn.
Ik voel geen verdriet meer en geen pijn.
Nog 1 keer kijk ik naar de mensen waar ik zoveel van hou, die nog leven, daar beneden.
Ze huilen, want ze weten het; ik ben overleden.
Reacties op dit gedicht
| -justleavemealone-: | Vrijdag, november 24, 2006 15:45 |
| heej, mooi geschreven egt waar...vooral die laatste zinnen...egt mooi geschreven...pyn en verdriet kome er sterk in naar voren...maar oowk dat je eigenlyk verder wil maar helemaal op bent...mooi! liefs mij |
|
| Br0kEn: | Zondag, november 19, 2006 16:16 |
| heel mooi geschreven hopelijk gebeurt dit niet zo vlug. knuf!!!! |
|
| Lost×Girl: | Zondag, november 19, 2006 15:32 |
| Als je nog een keer weg moet, mag dit egt niet gebeuren prei! :( XX kirr 3 |
|
| Windwhisper: | Zondag, november 19, 2006 15:29 |
| ik mag hopen dat dit fictie is..... stilwordend gelezen. sterkte Cobie |
|
| mobar: | Zondag, november 19, 2006 14:57 |
| Meeslepend geschreven. Groetjes en sterkte.. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: ..?.. Butterfly ..?.. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 19 november 2006 | ||
| Thema's: | ||