Het is nacht, ik kan niet slapen;
ik lig te woelen en te gapen.
Mijn gedachten zijn op stap gegaan,
tot helemaal voorbij de maan.

Ik sluit mijn ogen en daar zijn ze weer:
mijn dromen, verlangens en zo veel meer.
Er zijn zoveel vragen,
en ook zoveel dagen.
Maar het ergste van alles dat zijn de nachten,
dan lig ik met open ogen te wachten.

Ik staar in het duister,
hoor het zachte gefluister
van de bladeren daarbuiten,
gevolgd door het fluiten
van tientallen kleine lippen
die van plant naar plant overwippen.

Mijn vermoeide ogen branden
en vertwijfeld bijt ik op mijn tanden.
Ik trek de deken op om mij te verschuilen,
nee, denk ik, ik ga nu niet huilen.

Na een tijdje kijk ik om me heen
en strek voorzichtig mijn linkerbeen.
Wankelend schuifel ik naar het gordijn
en ja hoor, daar is hij:
een dag vol zorgen en een heleboel pijn.

Ilse Schoobaar-Anthony uit Curacao, Nederlandse Antillen