Verdrongen.
Rood is nu de kleur op het witte doek,
Versmeltend met de kleuren zwart en blauw.
Baant de schilder zich een weg,
Door zijn innerlijke kou.
Smelten werkt niet tegen zijn woede,
Het moet eruit, eruit!!
Kwasten kletteren op de grond,
Als hij gebroken, zichzelf weer verwond.
Open en gesloten is zijn schilderij,
Kreten vermengd met stille woorden.
Die vergeten waren in het holst van de nacht,
En zich weer door zijn huid konden boren.
Fluitend houdt hij zijn masker op,
Dwalend door de wereld.
Zoekend naar de antwoorden van de hemelen,
Wanneer vertrouwen en angst hem zijn wegen vertellen.
Versmeltend met de kleuren zwart en blauw.
Baant de schilder zich een weg,
Door zijn innerlijke kou.
Smelten werkt niet tegen zijn woede,
Het moet eruit, eruit!!
Kwasten kletteren op de grond,
Als hij gebroken, zichzelf weer verwond.
Open en gesloten is zijn schilderij,
Kreten vermengd met stille woorden.
Die vergeten waren in het holst van de nacht,
En zich weer door zijn huid konden boren.
Fluitend houdt hij zijn masker op,
Dwalend door de wereld.
Zoekend naar de antwoorden van de hemelen,
Wanneer vertrouwen en angst hem zijn wegen vertellen.
Reacties op dit gedicht
| Nachzehrer: | Donderdag, november 23, 2006 17:24 |
| Hmmm, het leven van de arties gaat niet altijd over rozengeur en mannenschijn he... Heb het soms ook als ik schrijf, verdriet en pijn dat bovenkomt, met mij spot... Heel mooi geschreven! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: FaithLingers | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 22 november 2006 | ||
| Thema's: | ||