Een traan..
Daar zat ze dan,
haar handen tegen haar ogen gedrukt,
Misschien hoopte ze
dat ze daardoor de schaamte kon verbergen.
Daar zat ze dan,
leeg,
Kon iemand haar maar helpen,
ze lijkt al zo ver weg
“Mag ik je armen zien?”
klonk een vrouwenstem.
als een robot gehoorzaamde ze,
De littekens en wonden die messen hadden aangericht,
Waren niets,
vergeleken met de
onmenselijke inwendige pijn.
Het leven,
heeft haar langzaam maar zeker
kapot gemaakt..
Een traan rolde
Doelloos over haar wang...
Reacties op dit gedicht
| -justleavemealone-: | Zondag, november 26, 2006 19:48 |
| heej, mooi verwoord...die woorden die pyn...die stilte...goewd neergezet meis...pijnlyke stilte...egt serieus kword hier stil van...kvind het egt een heel mooi gedicht...sterkte(A) liefs mij |
|
| sadje: | Zondag, november 26, 2006 16:28 |
| echt pijnlijk verwoord! prachtig gedicht! veel liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Mayrose | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 26 november 2006 | ||
| Thema's: | ||