Het is zo oneerlijk..
Het is zo oneerlijk..
Mn vader wil me niet..
Mn moeder wil me niet..
Wie wil me wel..
Zeg t me..
Het is om gek van te worden..
Zoveel pijn..
Zoveel verdriet..
En toch..
Kiest ze voor hem..
Het is niet te begrijpen..
De pijn.. De afkeer.. De haat..
De bangigheid die ik voel..
Het gaat maar niet weg..
Waarom..
Waarom heeft hij t gedaan..
Ik snap het niet..
Maar mn moeder laat hem gewoon gaan..
Help me..
En ik kan t weer aan..
Het is zo oneerlijk..
Help me..
Reacties op dit gedicht
| arie.van der.zalm: | Maandag, november 27, 2006 11:14 |
| heel mooi verwoord http://home.versatel.nl/a.albers |
|
| sunset: | Maandag, november 27, 2006 09:53 |
| Verwarrend angstig pijnvol rakend dit. Liefs en mijn warme genegenheid, sunset |
|
| MayadeBij*: | Maandag, november 27, 2006 09:52 |
| Ik wil wel even met de welbekende honkbalknuppel langskomen :) (maar ik zou je adviseren naar een jongeren-advies-bureau te gaan..) Kus! | |
Over dit gedicht
| Auteur: kGm | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 27 november 2006 | ||
| Thema's: | ||