Eenzaam?

Zovaak gezegd.
Je hebt het nooit gelooft..
Toen was de dag daar..

Mama nam ons mee..
5 kilometers bij jou vandaan..
Een half uur fietsen..
Alleen de telefoon oppakken en een nummer draaien.
Maar zelf dat is voor jou al teveel..

Denk je wel is aan mij?
Hoe ik eruit zie..
Of ik op je lijk..?

Je zit daar helemaal alleen in dat huis.
Zonder vrienden, geen familie die naar je omkijkt..

Wat zal je eenzaam zijn..
Niemand om je heen..
Helemaal alleen..

Geschreven door

Seren��

Reacties op dit gedicht

Seren�� vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

Over dit gedicht

Auteur: Seren��
Gecontroleerd door: michris
Gepubliceerd op: 27 november 2006
Thema's: [Vaders] [Verdriet] [Verwerking]