Wie kan er vertellen dat hij twee keer in een week getrouwd is?
Niemand, hi, hi, ik wel.
Het begon allemaal die zaterdag 26 november onze huwelijksdag met hindernissen.
Wij stonden klaar om naar het stadhuis te gaan.
Mijn Christianeke een beetje zenuwachtig. Het was de grote dag wij gingen huwen. Nadat wij vier jaar hadden samengewoond, wisten wij dat er tussen ons niets meer kon mis gaan.
Behalve mijn auto, die net die morgen niet wilde starten. Na korte tijd lag het jasje van mijn mooie pak op het voetpad en zaten er olievlekken op mijn kraakwitte hemd. Uiteindelijk sloeg de motor aan en vertrokken wij samen met het gevolg.
Onze getuigen en enkele collega’s stonden netjes op een rij voor de poort van het gemeentehuis van Brecht.
De grote poort was zo onheilspellend dicht.
Eerst met onze kneukels op het harde hout getokkeld, daarna met de vuist, tenslotte met de voet. Tevergeefs de zware deur bleef gesloten.
Nochtans, wij hadden de datum duidelijk afgesproken.
Christianeke begon stilletjes te wenen.
Het geroezemoes van de talrijke aanwezigen klonk verontrustend in mijn oren.
Het was nu duidelijk er was geen kip aanwezig in het gemeentehuis.
Er zat maar een ding op wij moesten de burgemeester opbellen.
De gsm bestond nog niet, dus een beetje verder een winkeltje binnen, de zaak uitgelegd en vandaar uit gebeld.
“Hallo, met mevrouw Blanckers,” klonk het aan de andere kant van de lijn.
“Mevrouw, dat is toch bij de burgemeester hoop ik.”
“Jazeker mijnheer.”
“Mevrouw, u spreekt met Roger Van Goethem. Ik sta hier met mijn vrouw aan het gemeentehuis om ons huwelijk te voltrekken, maar er is niemand. Mag ik uw man even?”
“Ach, wat erg zeg, ik ga even kijken of ik mijn man te pakken krijg.”
Na vijf minuten stilte en vier afgebeten nagels.
“Hallo, mijnheer Van Goethem, bent u daar nog?”
“Ja Mevrouw.”
“Heu, kijk mijnheer Van Goethem mijn man was u helemaal vergeten, gek nietwaar.”zei ze met een hoog stemmetje en een irritant lachje.
“Vergeten, maar hoe kan dat nu? Maar mevrouw, ik sta hier met wenende bruid, heel de familie en de genodigden. Er moet toch iets gebeuren.”
“Oh, dat is niet zo leuk, wat moet er nu gebeuren?”
“Dat is nu net wat ik u wilde vragen mevrouw. Wilt u uw man asjeblieft naar hier sturen!”
“Ik zal het hem even gaan vragen.”
Weer tergende minuten van stilte.
Klik de hoorn werd ingelegd.
Verdorie terug gebeld na zestien maal rinkelen werd er afgenomen.
“Hallo, mevrouw.”
“Hé kijk nu, mijnheer Van Goethem, bent u het weer?”
“Natuurlijk, wat gaat er nu verder gebeuren, komt uw man eindelijk?”
“Jezus, mijnheer Van Goethem,wat bent u een ongeduldig mens zeg. Mijn man kan niet komen, hij werkt in de tuin en hij zit helemaal onder de modder. Vies hé. Hij zou wel willen komen maar dan moet hij nog eerst in bad dan kan hij pas binnen zo’n twee uur bij u daar zijn.”
“Nu, goed dan wachten wij wel.” Zei ik ten einde raad.
“Dat gaat niet mijnheer, want vanmiddag gaan wij op bezoek bij mijn ma. Dat is traditie, neen daar kunnen wij niet tussen uit. Dat gaat voor alles, dat zult u wel begrijpen niet waar.”
“Maar mevrouw, gadverdamme en ons huwelijk dan?
“Dat heeft mijn man al opgelost. Kom dinsdag terug dan brengt hij dat eventjes in orde.”
“Maar mevrouw, mijn vrouw, al de genodigden het feest?”
“Dat is toch geen probleem, u hebt onze zegen, doe maar net of u getrouwd bent en laat het feest gewoon doorgaan.”
Ik vloekte en tierde. Aan de andere kant werd de hoorn rustig in de haak gelegd.
En het feest ging door en wat voor een feest!!!
Die dinsdag heeft de tuinier burgemeester ons getrouwd en nu na al die jaren zijn Christianeke en ik nog steeds gelukkig samen.
Maar in onze trouwringen en ons boterbriefje staan twee verschillende data, 26 november en 29 november 1977.
| sunset: | Donderdag, november 30, 2006 16:47 |
| Zie je, dat is nou net waarom ik van Vlaanderen hou. Heerlijk (en ook jouw wijze van vertellen). Liefs, sunset |
|
| *Ria Klein Herenbrink* Raira: | Donderdag, november 30, 2006 15:41 |
| Het is nu om te lachen misschien maar kan me voorstellen als je dat echt gebeurt en r niet zoveel te lachen meer is maar ontzettend leuk meeslepend dit verhaal wens jullie alle geluk van de wereld toe liefs Ria |
|
| hiljaa: | Donderdag, november 30, 2006 14:38 |
| wa een verhaal en echt gebeurt! knufleifs--hiljaa-- |
|
| Reiger: | Donderdag, november 30, 2006 13:08 |
| Wat een geweldig verhaal.... Leuk dat we mochten meegenieten:) |
|
| fortuna: | Donderdag, november 30, 2006 12:44 |
| Gelukkig is het toch nog dubbel feest geworden. En ik ben heel blij voor jullie. Mijn gelukswensen Liefs groetjes |
|
| Windwhisper: | Donderdag, november 30, 2006 09:09 |
| geweldig dit, dank zij een burgemeester die vergeetachtig werd, had je twee keer feest, en wij genieten er nu dubbel van . Mag wel hopen dat die burgemeester, wel de tweede bruiloft heeft betaald. kus en knuf voor Bompa |
|
| going with de wind: | Donderdag, november 30, 2006 07:56 |
| prachtig verhaal ,heel mooi lieve |
|
| Hilly N: | Donderdag, november 30, 2006 07:47 |
| Jij hebt al veel mee gemaakt. Daar schrijf je nu prachtige verhaaltjes over. En wij junnen ze fijn lezen. Nog heeeeel veeeeel gelukkige jaren erbij samen. Groet en fijne dag. Hilly |
|
| Annemieke van der Ven: | Donderdag, november 30, 2006 07:21 |
| haha wat een grappig verhaal nu... Ook al was het toen waarschijnlijk verschrikkelijk balen... Liefs Annemieke |
|
| Herman Coppens: | Donderdag, november 30, 2006 02:51 |
| Onvoorstelbaar hé Roger zoiets uniek te mogen mee, neen jij vergeet nooit je trouwdatum! Knuffelgroetjes, Herman. |
|
| rovago: | Donderdag, november 30, 2006 01:34 |
| Voor wie moest twijfelen, dit verhaal is waar gebeurd. Den bompa |
|
| mums: | Donderdag, november 30, 2006 00:27 |
| weer een bijzonder verhaal Bompa. Een bijzonder mens met bijzondere gebeurtenissen in zijn leven. Nog gefeliciteerd... liefs mums |
|
| red one: | Donderdag, november 30, 2006 00:25 |
| mooi verhaal bompa.. soms denk ik weleens stiekem verzin je er niet wat bij?!! :P liefs redje |
|
| lonely 1: | Donderdag, november 30, 2006 00:22 |
| en proficiat natuurlijk!!! liefs, |
|
| lonely 1: | Donderdag, november 30, 2006 00:21 |
| mooi verhaal, en weer zo goed verteld, bij het huwelijk van de broer van mijn beste vriendin hadden ze indertijd met een ketting tussen de handvatten van de kerkdeuren de kerk vergrendeld, pas na 4u kregen ze die terug open...:) liefs, lonely 1 |
|
| Peter van Tiel: | Donderdag, november 30, 2006 00:19 |
| leuk verhaal. Met een glimlach gelezen. Welterusten, Peter. |
|
| switi lobi: | Donderdag, november 30, 2006 00:17 |
| Pffff wat een verhaal zeg! Maar nu kan ik jullie wel dubbel en dwars feliciteren! Gefeliciteerd en voor allebei twee dikke zoenen op iedere wang! Liefsliefs, switi lobi |
|
| Auteur: rovago | ||
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 30 november 2006 | ||
| Thema's: | ||