Eenzaamheid
Verzwolgen door een onbestemd verlangen
Stikkend in haar eigen wil
Met de laatste kleur nog op haar wangen
Nam zij ze tot zich, pil voor pil
Angst voor de dood was niet totaal verdwenen
En bevend zakte zij ineen
Ik wou dat ik er was geweest om haar te helpen
Maar nee, zij was geheel alleen.
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Zondag, december 03, 2006 16:24 |
| Rakend overgebracht. En iemand die echt dood wil, kun je niet helpen. Dus voel je er niet schuldig om. Liefs, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Silent_me | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 03 december 2006 | ||
| Thema's: | ||