elegant wanhopig
hoewel eenzaamheid
me nog steeds
blijft achtervolgen
op elk mogelijk
soms ondenkbaar moment
vind ik steeds vaker
de kracht te weerstaan
aan de kille, dodelijke schim
rond mijn hart
ik ben niet langer wanhopig
eerder elegant desperaat
maskeer primitieve gevoelens
met grotemensentaal
spreek volwassen
uiterst beschaafd
grote woorden
hou me groot
en stoer en sterk
maar diep van binnen
verlang ik gewoon
soms
heel erg naar
een beetje warmte
van jou
Reacties op dit gedicht
| Windwhisper: | Maandag, december 04, 2006 20:57 |
| dat kan ik me voorstellen hoor, verdriet gaat niet in eens zomaar over, dat kost tijd. kus en knuffel, heel elegant doe ik dat op zijn Haags, smile liefs Cobie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Marlène | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 04 december 2006 | ||
| Thema's: | ||