Lente
Lente
De lente is een zoen
op maagdelijke lippen, eerst huiverend,
dan hunkerend naar lentegroen.
De lente is ’t gemaaide gras
met hier en daar een narcis
en kinderen zonder jas.
De lente is een kikkerlied
die kwaakt alsof het uit een slaap ontwaakt.
Een mooier lied bestaat er niet.
De lente is een wilg met knotten
die opgewekt wil treuren
en lapt het aan zijn nieuwe lentebotten.
De lente is een kind, zo teer,
die onvermoeid wil groeien, bloeien.
Koester, draag het in je hart, aan jou de eer.
De lente is een zoen
op maagdelijke lippen, eerst huiverend,
dan hunkerend naar lentegroen.
De lente is ’t gemaaide gras
met hier en daar een narcis
en kinderen zonder jas.
De lente is een kikkerlied
die kwaakt alsof het uit een slaap ontwaakt.
Een mooier lied bestaat er niet.
De lente is een wilg met knotten
die opgewekt wil treuren
en lapt het aan zijn nieuwe lentebotten.
De lente is een kind, zo teer,
die onvermoeid wil groeien, bloeien.
Koester, draag het in je hart, aan jou de eer.
Reacties op dit gedicht
| Nyuka: | Maandag, september 17, 2007 14:08 |
| voorlaatste strofe is prachtig :D! Opgewekt wil treuren.. Mooi bedacht kus Nyuka :) |
|
| Dirk Hermans: | Donderdag, december 14, 2006 22:29 |
| mooi verwoord | |
| MayadeBij*: | Donderdag, december 14, 2006 19:43 |
| Lekker! | |
| Roland Hainje: | Donderdag, december 14, 2006 19:38 |
| graag gelezen, Ludo Coulier! mooie beeldspraak;) groetjes, Ro |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Ludo Coulier | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 14 december 2006 | ||
| Thema's: | ||