Alone,,
Huilend valt hij op de grond
snikkend… bevend…
overmand door tranen
rode… tranen
In een waas
een uitgestrekte hand
Hij grijpt
pakt… en mist…
Hij valt
in de scherven
van zijn verleden
van zijn verdriet
Snikkend laat hij zich gaan
onbeheerst
een snik…
een schreeuw…
een laatste, schreeuw…
Dan is het stil
een ontastbare
geluidloze stilte
Het enige geluid
is het geluid
van een druppende traan
Lange tijd is het stil,
ijzig stil…
Tot de snerpende gil,
die de wereld
weer in beweging zet,
klinkt.
Reacties op dit gedicht
| -MoonFlower-: | Zondag, maart 04, 2007 00:41 |
| Super. Erg gevoelig verwoord. Meer heb ik er niet op te zeggen... Liefs, |
|
| Luna_*: | Maandag, februari 12, 2007 20:32 |
| Wat een super droevig maar toch mooi gedicht, het raakt me | |
| christa.is.back: | Donderdag, december 14, 2006 21:40 |
| wauw ...jij gaat ook steeds beter dichten heh :-) | |
Over dit gedicht
| Auteur: *blackeyes* | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 14 december 2006 | ||
| Thema's: | ||