Het is de emotie die ik herken…
Het is de emotie die ik herken…
Ik wil je mee uit nemen.
Even weg van je problemen.
Maar het lijkt dat je niet geniet.
Je zit gevangen in je verdriet.
Het is je emotie die ik herken.
Alsof je nu even jezelf niet ben.
Ik wil je mee uit nemen.
Even weg van je problemen.
Maar het lijkt dat je niet geniet.
Je zit gevangen in je verdriet.
Het is je emotie die ik herken.
Alsof je nu even jezelf niet ben.
Reacties op dit gedicht
| erje: | Vrijdag, december 15, 2006 18:32 |
| het is vrij normaal dat je op die moeilijke momenten even alleen wilt zijn praten komt in een anders stadium liefs erje |
|
| jantje maan: | Vrijdag, december 15, 2006 17:08 |
| zo intens zo herkenbaar mooie geschreven lees je graag liefs marcske |
|
| fran92: | Vrijdag, december 15, 2006 14:04 |
| erg herkenbaar... mooi geschreven liefs fran92 |
|
| M@rcel: | Vrijdag, december 15, 2006 13:04 |
| stilmakend mooi verwoord en geschreven Liefs M@rcel |
|
| *Lind@*: | Vrijdag, december 15, 2006 11:43 |
| Stil makend geschreven... Liefs Linda |
|
| vivika: | Vrijdag, december 15, 2006 10:48 |
| ik herken dit ook..;mooi verwoord liefs |
|
| Windwhisper: | Vrijdag, december 15, 2006 08:01 |
| ja dat is herkenbaar voor iemand met verdriet, die ziet niet zo duidelijk een troostende helpende hand..... liefs Cobie en een fijne dag |
|
Over dit gedicht
| Auteur: moongirl1982 | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 15 december 2006 | ||
| Thema's: | ||