Wanneer zij zichzelf zijn worden anderen boos
 
Ze maken hen verdrietig door uiting van hun eigen verdriet
Wanneer zij proberen te praten zien anderen dat niet
Ze zijn als twee zwervers verdwaald in de stad
Ze hebben geen houvast, regenen nat
 
De weg is verregend, de paden verlegd
Het einde nog ver weg, de woorden gezegd
Zij blijven daar zitten, ver weg van de eeuwig klagende mens
Kunnen niet meer bewegen, noch leven, noch sterven
 met verlossing als wens
 
De betraande ogen van deze twee zetten die van anderen in tranen
Echter dezen lopen rustig door, ogen gesloten en oren doof
Twee mensen, voor altijd achtergelaten door het geluk
door het einde, door het leven
Waarom ze daar zitten heeft nooit iemand gevraagd,
waarom zouden ze er ook iets om geven…
 
 
 
Reacties op dit gedicht
+lory+ vindt het leuk als je reageert op dit gedicht

Nog geen account bij Gedichten-Freaks?
Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres


Windwhisper: Zaterdag, december 16, 2006 18:12
stil wordens gelezen door iemand die zeker niet door zou lopen.
liefs Cobie


Over dit gedicht
Auteur:  +lory+ Abbo 1Abbo 2GroeneSter
Gecontroleerd door:  maneschijn
Gepubliceerd op:  16 december 2006
Thema's:
De gedichten die ingezonden zijn op de website van de Gedichten-Freaks en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de Gedichten-Freaks blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door Gedichten-Freaks zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.

© Gedichten-Freaks 2026, alle rechten voorbehouden.