Als zijnde twee zwervers

Verslagen staren de ogen van twee verslagenen naar benee

Geen idee wat hen te doen staat, niets of niemand werkt mee

De wereld is zo hard, de mens zo harteloos

Wanneer zij zichzelf zijn worden anderen boos

Ze maken hen verdrietig door uiting van hun eigen verdriet Wanneer zij proberen te praten zien anderen dat niet Ze zijn als twee zwervers verdwaald in de stad Ze hebben geen houvast, regenen nat De weg is verregend, de paden verlegd Het einde nog ver weg, de woorden gezegd Zij blijven daar zitten, ver weg van de eeuwig klagende mens Kunnen niet meer bewegen, noch leven, noch sterven met verlossing als wens De betraande ogen van deze twee zetten die van anderen in tranen Echter dezen lopen rustig door, ogen gesloten en oren doof Twee mensen, voor altijd achtergelaten door het geluk door het einde, door het leven Waarom ze daar zitten heeft nooit iemand gevraagd, waarom zouden ze er ook iets om geven…

Geschreven door

+lory+

Reacties op dit gedicht

+lory+ vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

Windwhisper:	Zaterdag, december 16, 2006 18:12
stil wordens gelezen door iemand die zeker niet door zou lopen. liefs Cobie

Over dit gedicht

Auteur: +lory+
Gecontroleerd door: maneschijn
Gepubliceerd op: 16 december 2006
Thema's: [Verdriet] [Hoop] [Dood]