JE MEET TWEE MATEN
je meet twee maten
we waren
mateloos verliefd
je was zo warm
onmetelijk dichtbij
met handenvol geluk
heb ik de jaren omgekocht
de tijden laten vieren
ons sprookje uitgeleefd
nu word ik gewogen
het leven loog zich
uit balans, handen leeg
en zonder kans
je meet twee maten
waarvan een te veel
liefde die vergeten is
de ander is het haten
jouw leven is te zwaar
om het samen nog te wegen
er is voor mij geen plaats
mijn ballast is vergeven
wil melker
17/01/2002
Reacties op dit gedicht
| sleepless: | Zaterdag, januari 19, 2002 13:35 |
| Het besef te moeten loslaten doet soms nog meer pijn dan de breuk op zich. Mooi gedicht. Groetjes. |
|
| Voske: | Vrijdag, januari 18, 2002 20:47 |
| Hèèl graag gelezen. Groetjes van een grote fan, Voske. |
|
| ilona krijgsman: | Vrijdag, januari 18, 2002 16:21 |
| zo mooi....zo herkenbaar....de witte regels zijn weer leesbaar voor mij...... | |
| waterval: | Vrijdag, januari 18, 2002 12:39 |
| héél erg mooi... | |
| Albrecht Paul: | Vrijdag, januari 18, 2002 09:53 |
| Jammer van die laatste zin, die het moeizaam afsluit. Er zit ook een toon van verwijt in. Toch ook sterk: sober en licht treurig, de stijl waar je zo goed in bent. Je wijst tere plekken eerlijk aan. Je had beter bij het meten-met-twee-maten van één leven gebleven. Nu wordt het een balans van 2 levens. Aan het begin zeg je 'ik word gewogen', op het eind noem je het gewicht van de ander. Zo verschuif je van thema. Mooi werkje, Wil! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 18 januari 2002 | ||
| Thema's: | ||