Ik stap uit de verwarring van gebeurtenissen,
waar ik kan ontsnappen aan de pijn,
daar waar gevolgen van woorden er niet zijn
waar belang en begrip elkaar niet meer ontmoeten,
daar waar mijn goedheid blijkbaar moest boeten

Dan zweef ik in de laag waar niets is,
geen tijd, geen belevenis, geen plezier,
geen emoties meer en geen gebaar
In mijn hoofd is alleen die zachte toon
van eenzaamheid hoorbaar

Vervolgens land ik in machteloosheid,
frustratie van onbegrip,het eenzame geluk van de pijn
Ik wil niet meer vallen, niet meer zweven,
hier niet belanden, ik wil hier niet meer zijn

Van al die conflicten, pijnlijke woorden,
teleurstellingen van hoop, geheel afgemat
Ik ben moegestreden en het strijden zat.