Hoe dubbel dat voelde
hoe dubbel dat voelde
stil draait de wereld
glijdt langs me heen
enkels zwikken
knieën knikken
want mijn wortels
gaan echt
niet mee
jij zei nee
waar ik ja
had verwacht
ging mee
vertelde hoe
dubbel dat voelde
samen geraapt wat
we hadden verloren
woorden gezegd die
we niet wilden horen
ik stapte uit
trapte naar kiezels
die zich knarsend
verweerden
gooide steentjes
om eendjes
hun rondjes
te keren
ik kom terug
om het weer
te proberen
wil melker
18/12/2006
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Maandag, december 18, 2006 11:50 |
| Ik blij met je meedromen. Ook in en door jouw mooie poëzie wil. Liefs en heel prettige dag verder, sunset |
|
| lommert: | Maandag, december 18, 2006 09:30 |
| jij zei nee,waar ik ja had verwacht...dat heb je nou altijd met twee mensen..lastig is dat;)graag gelezen stevige groet willem |
|
| Windwhisper: | Maandag, december 18, 2006 08:06 |
| stil wordend gelezen. een troostknuffie. Cobie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 18 december 2006 | ||
| Thema's: | ||