Uitsneeuwen
Het leven sneeuwt zich uit
we vallen waar we vallen
geen splinter blijft achter
in het ongelakte hout
Je kent me bij het groeten
ben de toeschouwer aan de kust
zie van mij vandaan vliegen
de meeuwen en een moment rust
Bijzonder zijn de dingen gebleven
de parels van tranen
je glimlach in die van mij
anders ben ik dan ik ben
Geen grenzen zijn te trekken
verlaat het startpunt
het leven sneeuwt uit
toen de avond rood weenden
Reacties op dit gedicht
| MizzTeaQ: | Vrijdag, december 22, 2006 14:47 |
| Een warme knuffel, zeer mooi dicht! Liefs, |
|
| kerima ellouise: | Vrijdag, december 22, 2006 14:04 |
| en deze toeschouwer vindt dit een mooi gedicht ! liefs, kerima ellouise |
|
| sunset: | Vrijdag, december 22, 2006 10:20 |
| Zacht droef mooi. Liefs en warme vriendschappelijke genegenheidsknuf, sunset |
|
| kleinmeisje: | Vrijdag, december 22, 2006 00:58 |
| erg mooi weer.liefs | |
| *jessica_genders*: | Vrijdag, december 22, 2006 00:51 |
| mooi verwoord | |
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 22 december 2006 | ||
| Thema's: | ||