zij , luchtbel
Zo broos,
niemand mag haar aanraken,
of ze breekt.
Toch glanst ze en zweeft ze als een waterster.
Ze wordt bewondert,
om haar evenwicht,
maar dat weet ze niet.
Want het liefst zit ze verscholen
tussen de wolken, hoog in de lucht,
waar niemand kan horen hoe ze uitéénspat,
in duizenmiljoen kleine glinstertjes,
waarvan het éne nog woedender is
dan het andere.
niemand mag haar aanraken,
of ze breekt.
Toch glanst ze en zweeft ze als een waterster.
Ze wordt bewondert,
om haar evenwicht,
maar dat weet ze niet.
Want het liefst zit ze verscholen
tussen de wolken, hoog in de lucht,
waar niemand kan horen hoe ze uitéénspat,
in duizenmiljoen kleine glinstertjes,
waarvan het éne nog woedender is
dan het andere.
Reacties op dit gedicht
| Allysson: | Woensdag, oktober 10, 2012 16:10 |
| Au.. verdrietig gedicht. Maar erg mooi geschreven! | |
| kleinmeisje: | Dinsdag, december 26, 2006 01:26 |
| mooi poetisch gedicht.liefs | |
Over dit gedicht
| Auteur: Sweet sacrafice | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 25 december 2006 | ||
| Thema's: | ||