Eeuwig zwijgen

Vragende ogen keken mij aan

‘Kun je me uitleggen?’

‘Het is te proberen, maar niet vandaag.’

‘Valt er dan zo veel door jou te zeggen?’

De woede maakte plaats voor onbegrepen liefde ‘Sluit je ogen maar, ik voel je pijn.’ Hoewel ik er nooit iets van geloofde, dat iemand mij begreep Legde ik liefdevol mijn hoofd in haar schoot Als een dichtgenaaide was mijn mond ‘Je bent beschadigd, meisje, geef het maar toe, Zeg eerlijk tegen ons, dat je geruïneerd bent.’ Om nooit meer open te breken ‘Sorry voor al deze daden, het gegeven verdriet De verspilde dagen en al die keren dat ik riep.’ Woorden op papier geschreven Zodat ik mijn stem nooit meer hoefde te gebruiken Zelfs niet voor jou

Geschreven door

+lory+

Reacties op dit gedicht

+lory+ vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

Over dit gedicht

Auteur: +lory+
Gecontroleerd door: maneschijn
Gepubliceerd op: 26 december 2006
Thema's: [Verdriet] [Verlies] [Vriendschap]