Mijn beste vriendin vond je maar een stom wijf
ze had een dom hoofd en vooral een lelijk lijf.
Verblind was ik door mijn liefde voor jou
ik verbrak de vriendschap omdat ik van je hou.

Na een tijdje ging je steeds meer met haar om
nu vond jij haar aardig en ik haar dom.
Ik had een vakantie baantje dat duurde 6 weken
daarom had ik maar weinig tijd om met je af te spreken.

Iedere spraken jullie af en belde ze jou
het kon me niet schelen omdat ik je vertrouw.
Ik merkte dat je haar steeds leuker vond
jullie hadden samen meer lol dan als ik erbij stond.

Ik vroeg je of je soms verliefd op haar was
je zei van wel.. waarom zag ik dat nu dan pas?
De tranen stonden in mijn ogen
Niet van jou verwacht, ik kon het niet geloven.

Ik was nog nooit zo boos geweest als toen
ik zag steeds het beeld van onze laatste zoen.
Dacht je op dat moment dan ook aan haar?
Ik dacht dat we zoveel hielden van elkaar.

Volgens jou stelde ik me vreselijk aan
het was mijn schuld ik zag jou zogenaamd niet meer staan.
Al die weken heb ik voor onze vakantie samen gewerkt
maar goed.. dat had je blijkbaar niet gemerkt.

Ik wilde mijn leven niet meer met jou delen
Dat er nooit iets gebeurd was tussen jullie kon me niet schelen.
Je zei dat je me nooit zou dumpen voor haar
Ik wilde je geloven maar was het echt waar?
Je beloofde het contact met haar te verminderen
met mij wilde je samenwonen en later kinderen.

Ik besloot je voor deze keer te vergeven
samen krijgen we vast een heel mooi leven..
Het contact is voor zover mogelijk met haar verbroken
er is weinig kans om nog tussen ons te stoken.

Ik denk na 1 jaar nog iedere dag aan die situatie
het heeft blijkbaar toch een hoop verpest in onze relatie.
Ik weet vaak niet wat er in je hoofd omgaat
Ben nog altijd bang dat je me voor een mooier, knapper en liever meisje verlaat.