de man aan de tafel...
de man zat aan de tafel
en keek naar de lege stoelen
die zijn kamer vervulden
hij zocht naar de woorden
die zijn volle zinnen vergulden
eenzaam, smachtend verdriet
het geloof van zovelen
alleen...jammer dat niemand het ziet
voor een dagmens is de nacht van geen enkel belang
sluimerend gordijn dat weer opengaat
bij het zien van de ochtend
als de nacht ons verlaat
voor de slapeloze
duurt een nacht lang
misschien is deze keer voor altijd
Reacties op dit gedicht
| micina: | Donderdag, januari 04, 2007 17:42 |
| ken het gevoel, net 2 dagen in ziekenhuis doorgebracht ... niet geslapen :-( |
|
| InVinoVeritas: | Woensdag, januari 03, 2007 20:08 |
| Je hebt het nog steeds niet verleerd. Je wordt zelfs beter (mijn bescheiden mening). | |
| sunset: | Woensdag, januari 03, 2007 19:29 |
| Tonend delend dit en, voor wat beteft de slapeloosheid, heel herkenbaar. Liefs en mijn genegenheid, sunset PS: ''Die zijn kamer vulden'' is voldoende hoor ;=). |
|
| fortuna: | Woensdag, januari 03, 2007 18:20 |
| nachtenlang donker wachtend tot ochtendgloren licht opwachtend door daglicht herboren. Mooi dramatisch geschreven (Ik ben meer een avondmens) Liefs |
|
| Oorlam: | Woensdag, januari 03, 2007 16:20 |
| ja slapeloosheid, een venijnig iets, tell me | |
| Windwhisper: | Woensdag, januari 03, 2007 12:54 |
| Liefs Cobie, Wel verdrietig, maar ook mooi. Ook hier duren nachten slapeloss lang |
|
| Claire Q: | Woensdag, januari 03, 2007 12:46 |
| Ben zelf dol op de nachten! Mooi geschreven! Liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Oxygénée | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 03 januari 2007 | ||
| Thema's: | ||