Petertje
daar zit ik dan op mn bed
dikke tranen van verdriet
veeg ze niet eens weg
toch niemand die ze ziet
pijn in mn hart als ik naar je kijk
als ik zie hoeveel je op dr lijk
je verandert zo dat ik je nouwelijks herken
dat terwijl je mn bloed eigen neefje ben
je vervreemd jezelf van me
kijkt me nieteens meer aan
vind je het dan zo slecht wat ik heb gedaan
ben een van de weinige die je nog heb
maar straks ben ik er niet meer
naar wie moet je dan met je verdriet en je zeer
zeg dan wel van niet
maar toch ben ik er nog steeds mee bezig
toch doet het me nog verdriet
dikke tranen van verdriet
veeg ze niet eens weg
toch niemand die ze ziet
pijn in mn hart als ik naar je kijk
als ik zie hoeveel je op dr lijk
je verandert zo dat ik je nouwelijks herken
dat terwijl je mn bloed eigen neefje ben
je vervreemd jezelf van me
kijkt me nieteens meer aan
vind je het dan zo slecht wat ik heb gedaan
ben een van de weinige die je nog heb
maar straks ben ik er niet meer
naar wie moet je dan met je verdriet en je zeer
zeg dan wel van niet
maar toch ben ik er nog steeds mee bezig
toch doet het me nog verdriet
Reacties op dit gedicht
| caroline leeuwerck: | Dinsdag, januari 16, 2007 13:09 |
| prachtig verwoord je schrijft heel mooi blijf het alvast doen liefs |
|
| red one: | Dinsdag, januari 09, 2007 22:49 |
| veel sterkte toegwenst.. liefs redje |
|
Over dit gedicht
| Auteur: luister goed naar wat ik verzwijg | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 09 januari 2007 | ||
| Thema's: | ||