stersterven
geurloos blijf ik nasmeulen
met één kus uitgedoofd
door de tranen op je mond
gehurkt streel ik de assen
die mijn ziel op je wang
zomaar ineens achterliet
tot de opkomende wind
mij zal doen sneeuwen
in vlokken van vergetelheid
want als mijn herinnering dooien zal
draait de aardbol niet anders
dan weg van hoe ik je deed voelen
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Maandag, januari 15, 2007 13:40 |
| herinnering dooien..... strk verwoord! knufleifs--hiljaa-- |
|
| Mandje: | Maandag, januari 15, 2007 10:33 |
| heel mooi! met één kus uitgedoofd....prachtig... liefs, Marianne |
|
| sunset: | Maandag, januari 15, 2007 07:54 |
| *Opgestoken duim* Voelbaar verwoorde gevoelens. Liefs, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Het Gejefte | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 15 januari 2007 | ||
| Thema's: | ||