Alleen en eenzaam en verdriet
Ik stond alleen op het schoolplein
ik voelde me eenzaam
ik voelde me klein
kinderen speelden
zagen mij niet staan
het kon ze niks schelen
dat ik ook heb bestaan.
ik voelde me eenzaam
ik voelde me klein
kinderen speelden
zagen mij niet staan
het kon ze niks schelen
dat ik ook heb bestaan.
Reacties op dit gedicht
| Joyce Walgers: | Dinsdag, november 11, 2008 17:50 |
| herkenbaar dus ook erg gevoelig mooi gezegd dat je gevoelens bij andere op kan roepen liefs joyce |
|
| sadje: | Zondag, januari 21, 2007 11:15 |
| heel erg pijnlijk word er stil van.. ook herkenbaar spijtig genoeg veel liefs |
|
| _Ria_: | Zaterdag, januari 20, 2007 16:34 |
| Stimakend maar ook zeer verdrietig! Liefs |
|
| Dreamlover: | Zaterdag, januari 20, 2007 15:36 |
| Zo kort..maar zo verdrietig. Liefs Dreamlover |
|
| *jessica_genders*: | Zaterdag, januari 20, 2007 15:33 |
| stilmaknd | |
Over dit gedicht
| Auteur: -GedichtJe- | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 20 januari 2007 | ||
| Thema's: | ||