Nooit meer samen, nooit meer
In een klap,
was jij dood.
Mijn lieve zachte poes,
vergiftigd door een stel rotjongens.
Nooit meer kan jij mij troosten.
Nooit meer kan ik bij jou terecht als ik verdrietig ben.
Nooit meer kan ik met jou spelen als ik me verveel.
Nooit meer kunnen wij samen zijn, nooit meer...
was jij dood.
Mijn lieve zachte poes,
vergiftigd door een stel rotjongens.
Nooit meer kan jij mij troosten.
Nooit meer kan ik bij jou terecht als ik verdrietig ben.
Nooit meer kan ik met jou spelen als ik me verveel.
Nooit meer kunnen wij samen zijn, nooit meer...
Reacties op dit gedicht
| *tientjeuh: | Maandag, januari 22, 2007 21:07 |
| Ohh :( Waar is die respect toch maar naartoe...? :( Heel veel sterkte! XxX |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Zhandalyr | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 22 januari 2007 | ||
| Thema's: | ||