Verknalt
Verknalt,verknalt,verknalt...
Ik heb het weer verknald.
Ik moet eens leren me te beheersen en
niet meer uit te dagen.
Verknalt,verknalt,verknalt...
Door mijn stomme woorden en mijn stomme
blik heb ik het weer verknalt.
Had ik maar gewoon gedaan.
En me niet drukgemaakt in kleine dingen.
Verknalt,verknalt,verknalt...
Nu zit ik hier helemaal alleen op mijn kamer
te schrijven en ik hoop dat het weer beter word.
Ik schrijf om mijn verdriet te kunnen uiten.
Had ik maar gezwegen.
Dan was dit niet gebeurt.
Verknalt,verknalt,verknalt...
Ik heb het weer verknald.
Ik heb het weer verknald.
Ik moet eens leren me te beheersen en
niet meer uit te dagen.
Verknalt,verknalt,verknalt...
Door mijn stomme woorden en mijn stomme
blik heb ik het weer verknalt.
Had ik maar gewoon gedaan.
En me niet drukgemaakt in kleine dingen.
Verknalt,verknalt,verknalt...
Nu zit ik hier helemaal alleen op mijn kamer
te schrijven en ik hoop dat het weer beter word.
Ik schrijf om mijn verdriet te kunnen uiten.
Had ik maar gezwegen.
Dan was dit niet gebeurt.
Verknalt,verknalt,verknalt...
Ik heb het weer verknald.
Reacties op dit gedicht
| meisjuhh: | Donderdag, januari 25, 2007 19:26 |
| lieverd.. wat is er gebeurd? schrijf maar op.. is goed! dan kun je het verwerken! ik denk aan je! zet hem op! je komt er door! je kunt het! liefs meisjuhh | |
Over dit gedicht
| Auteur: Jelle Smedts | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 24 januari 2007 | ||
| Thema's: | ||