Zonder jou is het stil
zonder jou is het stil
je hand op mijn arm
is verdwenen
mijn hoofd draait zich om
of je komt
waarschuw zodat je niet
over de drempel zult vallen
het hoeft niet
je antwoord verstomd
ik rij nu wat stuurloos
jij wees mij de weg
zet koffie voor beiden
heb de krant neergelegd
leef voor ons twee
houd de tafel gedekt
maar ga laat in de avond
alleen naar mijn bed
kijk naar de mensen
zie je soms gaan
je lach en je ogen
maar niemand blijft staan
met jou was het anders
jij was zo gewild
ik ben nog over alleen
zonder jou is het stil
wil melker
25/01/2007
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Donderdag, januari 25, 2007 18:22 |
| stil heb ik dit gelezen! knufleifs--hiljaa-- |
|
| sunset: | Donderdag, januari 25, 2007 17:56 |
| Wohw. Stilmakende rakende herkenbaarheid. Afscheid genomen hebben betekent nog lang niet dat de aloude gewoontes verdwenen zijn. Nog lang niet. Liefs en mijn vriendschappelijke genegenheid, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 25 januari 2007 | ||
| Thema's: | ||