Laten gaan

Als vanzelfsprekend verscheen je weer in mijn leven,
En evenzo plotseling verdween je daar andermaal uit.
In enkele uren heeft je stem mijn gevoel van toen weer ontwaakt,
En langzaam groeit bij mij het besef,
Dat ik lang geleden een verkeerde keuze heb gemaakt.

Graag had ik momenten met je willen delen,
Je even te voelen, je te beleven;
Om te ontdekken of we voor elkaar waren bedoeld.
Ik had toen aan die liefde toe moeten geven,
Dan had ik je kunnen zéggen wat ik voor je heb gevoeld.

Het kon zover niet komen;
De realiteit van nu ontneemt een diep verlangen in mij.
Doch, ik hou de hoop dat we elkaar ooit weer zullen vinden,
En misschien groeit er dan een vriendschap tussen jou en mij.

Ik moet je loslaten;
Tergend langzaam opent zich mijn hand om je te laten gaan.
Zoek verward mijn vertrouwde weg terug,
En vergeet misschien dan wel je bruine ogen en je mooie naam.

Voor mij blijf je speciaal;
Je maakte iets in me los dat niemand anders kon,
Diep in mijn hart reis je voor altijd met me mee
Manon.