TOEN WE DE TIJD VERGATEN
toen we de tijd vergaten
vandaag is opgedeeld
in uren toekomst en verleden
je planning houdt
nooit rekening met heden
je bouwt de dagen om
tot saaie werkweken
de drukte om je heen
doet je jezelf vergeten
de nachten zijn nog stil
maar je gedachten schreeuwen
en ruzieen over het leven
dat je helemaal niet wilt
je zet de wereld in twee maten
je vrij zijn is nog ongebruikt
we hebben veel tekort gespeeld
toen we de tijd vergaten.
wil melker
27/01/2002
Reacties op dit gedicht
| waterval: | Zondag, januari 27, 2002 16:17 |
| het eeuwige dilemma om je tijd te delen, in altijd te weinig of altijd te veel,... mooi gedicht... |
|
| beauty: | Zondag, januari 27, 2002 12:19 |
| mooi, een aparte schrijfstijl beauty |
|
| lejaeghere rudi: | Zondag, januari 27, 2002 11:55 |
| Wil, we maken ons juist druk om de verkeerde zaken. Stress om futiliteiten...we gaan ons dringend moeten heropvoeden, in ons werk, onze relaties, ons leven...anders zijn we op de verkeerde weg. Goed gedicht. Groeten, Rudi. | |
| helma: | Zondag, januari 27, 2002 09:41 |
| Pakkend, we rennen en rennen maar, en vergeten vaak onszelf. Liefs, Helma |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 27 januari 2002 | ||
| Thema's: | ||