stalkende zielen
Bekrompen,eenzame ziel;
Steeds als ik dacht dat je me losgelaten had,
kom je afgeslopen,
sissen je woorden,
wurgen je kronkels,
zit het diepe Gardameer vol kolken.
Doorzoek je het net naar je gelijk.
En steeds wijs ik je erop,
dat mijn deur voor jou altijd gesloten blijft.
Steeds als ik dacht dat je me losgelaten had,
kom je afgeslopen,
sissen je woorden,
wurgen je kronkels,
zit het diepe Gardameer vol kolken.
Doorzoek je het net naar je gelijk.
En steeds wijs ik je erop,
dat mijn deur voor jou altijd gesloten blijft.
Reacties op dit gedicht
| ninodepino: | Maandag, juni 11, 2007 16:30 |
| een verloren strijd, wat een debacle mooi verwoord! groetjes, nino. |
|
| coffeeandcyanide: | Woensdag, februari 14, 2007 19:35 |
| Doet me aan iemand denken die ik ken... Buiten dat Gardameer mooi verwoord. | |
Over dit gedicht
| Auteur: aramis2003 | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 08 februari 2007 | ||
| Thema's: | ||