Verlaten... Ben ik dan echt verlaten ? Iedereen naar huis, iedereen maar ook iemand die zegt dat hij/zij wat meer afstand van me wil.
Nog meer vraag ik dan ? kan ik het hun kwalijk nemen ? Maar neen, probeer maar eens met mij samen te leven, een waas van zekerheid overweldigd door onzekerheid gevoed door instabiliteit, niet bepaald het toonbeeld van hedendaagse orde.
Maar ik ben wie ik ben, ben ik dan zo raar ? Ik haat haar, ik haat haar ook, maar tegelijk kan ik ze alleen maar graag zien en hopen op beterschap wederom
Vasthouden aan die oude tijden, vasthoudend als een spin aan haar prille vliegeprooi...
Kan ik het nog wel aan, wie zal het zeggen, we moeten maar voorwaarts zeker ?
Maar ondertussen blijf ik verlaten, verlaten door alles en iedereen om ons heen. Wederom